Situatie: Namens elkaar spreken

In het kort

Besluiten worden vaak genomen onder tijdsdruk, wie er niet op tijd bij is verliest invloed op keuzes.
Een gezamenlijke vertegenwoordiging van het sociaal werk in de regio draagt bij aan overzicht en slagkracht.
Wat bedoeld is als gezamenlijke kracht kan omslaan in vertraging en twijfel, als afstemming, mandaat en terugkoppeling niet goed zijn ingericht.

Direct naar:

De kern van de opgave

Wat kan hier helpen?

Werkblad

Kern van de opgave

Hoe spreek je namens het samenwerkingsverband aan regionale tafels op een manier waarbij de achterban betrokken blijft en er tegelijk een duidelijke, tijdige en gezamenlijke stem van sociaal werk ontstaat? En dat zónder dat deze manier van vertegenwoordigen het regionale proces vertraagt of de gezamenlijke positie van sociaal werk onder druk zet?

Gedeelde urgentie

Aan regionale tafels worden steeds vaker besluiten genomen die direct doorwerken in wijken en buurten. Van sociaal werk wordt verwacht dat het zichtbaar, betrouwbaar en inhoudelijk sterk aan die tafels vertegenwoordigd is. Besluiten worden vaak genomen onder tijdsdruk. Wie niet tijdig en eenduidig spreekt, verliest invloed op keuzes die het dagelijks werk raken. In deze context groeit de noodzaak om sociaal werk gezamenlijk en herkenbaar te vertegenwoordigen.

Gezamenlijk optrekken vraagt om vertegenwoordiging

Sociaalwerkorganisaties organiseren zich steeds vaker regionaal en spreken af om gezamenlijk op te trekken. Daarbij ontstaat de vraag wie namens het samenwerkingsverband aan tafel zit. In veel regio’s vertegenwoordigt één bestuurder het geheel. Dat is een logische keuze: deze bestuurder heeft vaak ervaring, kent het speelveld en beschikt over het netwerk en de tijd om structureel aan te sluiten. Zo ontstaat een vorm van gezamenlijke vertegenwoordiging van sociaal werk in de regio die overzicht en slagkracht biedt.

Spanning aan en rond de tafel

Naarmate de druk toeneemt, kunnen kwetsbaarheden zichtbaar worden. Onduidelijkheid over rollen, mandaat, informatiedeling en besluitvorming groeit: wie is wanneer aan zet en waarover stemmen we samen af? De samenwerking blijkt soms lichter georganiseerd dan nodig is voor wat moet worden gerealiseerd.

Dat wordt zichtbaar wanneer bijvoorbeeld een bestuurder eerder dan anderen informatie ontvangt over een koersplan. Zonder heldere afspraken ontstaat dan ruis. De één gaat ervan uit dat er al richting is gekozen, terwijl een ander het voor het eerst hoort en reageert: “Ik hoor dit nu pas?!” Onderling ontstaat frictie en de besluitvorming aan tafel stokt.

Wat is bedoeld als gezamenlijke kracht, kan zo omslaan in vertraging en twijfel. Niet doordat vertrouwen ontbreekt, maar doordat afstemming, mandaat en terugkoppeling onvoldoende zijn ingericht. Juist op het moment dat sociaal werk eenduidig en betrouwbaar moet spreken, komt de samenwerking onder druk te staan.